دوم : روايات وارد از امام على عليه السّلام : الف - درباره آفرينش فرشتگان : در كتاب بحار الانوار است كه آن حضرت به خدا عرض مىكند : . . . و فرشتگانى كه آفريدى و در آسمانهايت جاى دادى ، سستى در آنان راه ندارد و فراموشى به سراغشان نيايد ، و نافرمانى در ذاتشان نيست ، آنان داناترين آفريدگانت به تو هستند ، و بيمناكترين آنان از تو ، و نزديكترين ايشان به سوى تو ، و عاملترين مخلوقات به طاعت تو ، خواب چشمها آنان را فرا نگيرد ، و اشتباه عقول عارضشان نگردد ، و سستى تن‌ها در ايشان راه نيابد ، آنان در صلب پدران و رحم مادران جاى نگرفته ، و از آب بىمقدار آفريده نشده‌اند ، تو خود آنان را بدان گونه كه بايد ايجاد كردى ، و در آسمانهايت جاى دادى ، و در كنار خود گرامى داشتى ، و بر وحى خود امين فرمودى ، و از آفات به دور ، و از بلاها نگاهدار ، و از گناهان پاكيزه‌شان كردى . اگر توانشان نمىدادى توانمند نبودند ، و اگر پابرجايشان نمىداشتى بر جاى نمىماندند ، و اگر مشمول رحمتت نبودند اطاعتى نداشتند ، و اگر نبودى نبودند . آنان با همه قرابتى كه به تو دارند و اطاعتى كه از تو مىكنند ، و جايگاه ويژه‌اى كه نزد تو از آن برخوردارند ، و كمى غفلتى كه از فرمان تو دارند ، اگر مقامات مستور تو را كه از ديد آنان پوشيده است ، مشاهده نمايند ، اعمال خود را كوچك دانسته ، و به سرزنش و ملامت خويش مىپردازند ، و به راستى در مىيابند آنگونه كه حق عبادت و بندگى توست عبادتت نكرده‌اند . منزّهى تو ، اى خالق واى معبود ، وه كه امتحان و گزينش تو نزد مخلوقات ، چقدر زيبا و شكوهمند است . « 1 » ب - ابتداى آفرينش : امام على عليه السّلام درباره پيدايش خلقت سخنانى دارد كه فشرده تفسير آن چنين است : خداى سبحان فضاها را خلق كرده و بر بلنداى آن آبى متلاطم و مواج آفريد ، آبى سركش و ناآرام ، با موجهاى بلند كه بر هم فزونى مىگرفتند ، سپس آن را بر پشت تند بادى سخت و كوبنده قرار داد تا با تكانهاى بسيار شديد ، - همانگونه كه ماست و شير را در مشك مىزنند و مىجنبانند و از آن سرشير و كره مىگيرند - كفهاى آن بر فراز آمد ، آب كفها را

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 59 ، ص 175 و 176 .